Evlilik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Evlilik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

3 Ağu 2014

TATİL BİTTİ KÜRKÇÜ DÜKKANINA GERİ DÖNDÜK

Herkese merhaba,

Uzun süredir sizlerle paylaşım yapamadım ama inanın aklım sizdeydi. Blog yazmak böyle bir şey herhalde. Kendinizi suçlu hissediyorsunuz. Ama sizler için bir sürü yazı konusu biriktirdim. Önümüzde ki günlerde hepsini hızlı bir şekilde paylaşacağım.



Bu tatilde sevgili eşimin ailesinin yaşadığı İzmir'e gittik. Bir hafta önce kayınvalidem ve kayınpederim Ege'yi götürmüşlerdi. Bu ilk ayrılışımızdı. Benim için zor geçti diyebilirim. Ne kadar kuduruk olsa da onsuz evin tadı olmuyordu. Hal böyle olunca eşim bir hafta önce izin aldı ve yanına ışınlandık.

İzmir ve çevresinde  gezilecek her yeri gezmeye çalıştık. Bir kaç günlüğüne Manisa Salihli'ye kaçtık. Orada da amcası bizi ağırladı. Kendisi  aynı zamanda GEMA Vakfının başkanı. Durum böyle olunca her yeri avucunun içi gibi biliyor. Gerçekten çok güzel günler geçirdik.




İki çocukla zor olmadı dersem yalan olur. Ama iyi ki eşim var. Çocuklar baba dediler başka bir şey demediler :)




Bazı yerler çok hoşuma gitti, bazı yerler de de inanın içim parçalandı.  İnstagram hesabımı takip edenler paylaşımlarımı görmüşlerdir mutlaka. Ülkemizin tarihi güzelliklerinin nasıl talan edildiğini gördükçe çok üzüldüm..

Eğer sizde beni instagramdan takip etmek isterseniz Buraya Tık Tık

Cuma sabahı da  daha güneş doğarken İzmir'e veda ettik.





Laf aramızda evimi de çok özlemişim.

Sevgiler

Şafak




12 Şub 2014

BİR YASTIKTA TAM KIRKBİR YIL

Merhaba,

8 Şubat sevgili anne ve babamın evlilik yıldönümüydü. Bizimkiler öyle yıldönümü kutlamaya pek alışık değildir. Aile de en çok ben düşkünüm sanırım böyle özel günlere. Efe Deniz'in doğum günü nedeniyle İstanbul'a gelmişlerdi. Ben de onları biraz daha göndermedim. Yıl dönümünü beraber kutlayıp öyle gitsinler istedim.

Artık evlilikler eskisi gibi değil. İnsanların birbirine katlanma katsayısı düştü. Eskiden, dizini kırsın kocasının bir dilim ekmeğini yesin derlerdi, gelinlikle çıkılan eve ancak kefenle dönebilirsin derlerdi. Bütün bunlar geçmişte kaldı. Kadının (aman yanlış anlamayın), eğitim alması, çalışıp kendi ayakları üzerinde kalabilmeyi başarması daha güçlü olmasını sağlıyor. E durum böyle olunca da kimsenin afrasını tafrasını çekmek zorunda kalmıyorsunuz. İstemediğiniz şeylere daha kolay hayır diyebiliyorsunuz. Tüm bunların sonucunda da ya erkekler kendine dikkat etmek zorunda oluyorlar ya da aile mahkemelerinin yolu tutuluyor.

Konuya nasıl başladım, nereye geldim :) Dönelim asıl konumuza.

İşte bu da ailem. Bir tek kız kardeşim eksik. İnşallah seneye o da yanımızda olabilir. Allah anne babama uzun ömür versin. Zaten babam 50. yıllarında düğün yapacakmış :)


Bizimkilerle hep beraber yemek yedik, sonra da onlar için tasarladığım pastayı.



Dilerim bizde eşimle böyle 41. senemizi kutlayabiliriz.

Hepiniz kendinize iyi bakın
Sevgiler
Şafak

29 Oca 2014

KARTVİZİT HAZIRLADIMMM

Merhaba,

Nihayet benim de bir kartvizitim oldu. Eşim tasarladı. Benim koca hep destek, tam destek :)

Teşekkür ederim aşkım.


Sizce nasıl olmuş?

Şafak

13 Ara 2013

HAYALİMDEKİ SADECE BİR EV DEĞİL, BİR HAYAT #Blogfırtınası13

Merhaba

Üç gündür, blogfırtınasındaki ödevlerimi yapmıyorum. Başka işler, başka yazılar vardı yazmam gereken. İlkokuldan sonra da ben böyleydim sanırım.  Neyse bugün devam etmeye karar verdim. Konumuz 

Gün 13. Hep hayalini kurduğunuz evde yaşıyor olsanız nasıl bir şey olurdu onu yazın.
Bir kere mutlaka düzenli olurdu. Şimdi ki evim genel olarak sadece beş dakika düzenli kalabildiği için, en büyük hayalim bu :)

Her yere sevdiğim objeleri yerleştirebilirdim, kırılacak mı yoksa çocuklar bir zarar görür mü diye düşünmezdim. Malum Ege doğduğundan beri, bizim evde neredeyse hiç süs eşyası yok. Hatta sehpa bile yok.

Evde hiç eski, atılması gerektiği halde kıyılamayan bir eşya olmazdı. Toz yaratabilecek herşeyden nefret ediyorum ama bizim evdekiler çöpçü balığı. Çöpçü balığı mı ne :) Normalde çöpçü balığı akvaryumları temizlemesi için alınan, uzun süre yaşayan ve sık hastalanmayan bir balık. Ama ben bu deyimi bir gün oğlumla caillou seyrederken duymuştum ve orada eski şeyleri biriktiren kişiler için kullanmışlardı. O günden beri Ege'nin ve eşimin atmak istemediği bir şey olduğunda kullanıyorum ve çok hoşuma gidiyor.

                                            *

Sonra evim tek katlı olurdu muhtemelen. Deprem kaygısından uzak yaşamak bana iyi gelirdi. Kocaman bir bahçesi olurdu ve bahçesinde bir sürü meyve ağacı olurdu. Yaz geldi mi çocuklar bize sormadan girip ağaçtan meyve yiyebilirlerdi. Öyle kocaman kocaman duvarları olmazdı. Yoldan geçen herkes bizimle selamlaşsın diye kapımız hep açık kalırdı.

Bir verandası olurdu. Verandada bir masa. Üstünde bir vazo. Vazonun içinde kendi ağacımızdan topladığımız leylaklar. Sahi siz leylakların ağaçta yetiştiğini bilir misiniz? Ben biliyorum. Küçükken rahmetli  babaannemin vardı ve sadece benim koparmama izin verirdi. Leylakları çok severdi kimseyle paylaşamazdı ama beni leylaklardan daha çok severdi. Ne zaman Onu özlesem, hep leylak kokusu gelir burnuma.

                                                          *

Oğullarım arada beni ziyarete gelsinler. Çocukları bahçede neşe içinde oynarlarken, karşılıklı çay içelim onlarla. Bana yaşamlarından bahsetsinler. Yanağıma öpücük kondurup evlerine dönsünler. Torunlarıma sarılıp, benim babaannemi sevdiğim kadar beni sevdiklerini hissedeyim.

Akşam oldu mu huzur içinde başımı yastığa koyup eşime sarılıp uyumak isterdim. Daha ne olsun.

Sizin hayalinizde ki ev nasıl? Evi boşverin, önemli olan evin içinde yaşananlar. Sizin hayalinizi merak ediyorum bana mutlaka yazın.

Sevgiler
Şafak

Not: Resimler Webden alıntıdır.

6 Ara 2013

MUTFAKTA PENCEREMİN ÖNÜNDE DURUYORUM #blogfırtınası

Gün 6. “Mutfakta penceremin önünde duruyorum…” Başlangıç cümlesi bu, gerisi serbest.

Merhaba,

Yıllar yıllar önce. Ama aklıma geldiğinde sanki dün gibi. Mutfakta penceremin önünde duruyorum.
Teypte bir kaset. Kasette İclal Aydın şiir okuyor. Okuduğu şiir sanki beni anlatıyor. Şiirin başında en sevdiğim şarkılardan biri, sözlerinde ise hepsi beni anlatan cümlelerin verdiği içimde ki burukluk...



Mutfakta penceremin önünde duruyorum. İstanbul'da olsaydım akıp giden yolu seyrederdim oysa şimdi bomboş bir yolda geçen tek tük arabalarla, yağan karı seyrediyorum. İçimde kocaman bir boşluk. Ne yapsam da ne etsem de bu boşluktan kurtulsam diye düşlüyorum.

Akşam şarabı fazla içmişim herhalde. Başım çatlayacak gibi ağrıyor. İçkiden mi yoksa sürekli düşünmekten mi bilemiyorum.

Gitmek ve kalmak arasında sık sık gidip geliyorum. Kalırsam düşlerim yaşlanacak, gidersem seni çok mu üzerim anne? Ya da ben mi çekip gitsem bu hayattan diye düşünüyorum. Denemedim korkma anne. Tıpkı en sevdiğim şiirdeki gibi hissediyorum..



denemeseniz de, bilirsiniz

      hiç yakın olmamışsınızdır intihara bu kadar.*



Gitmek... 

Nereye gideceğimi bilemiyorum. Tekrar tekrar başlamaktan yoruldum. Düştükçe ayağa kalkmak nasıl zor bilemezsin. 

Kalmak...

Kalırsam ben, ben olarak kalabilir miyim anne? Başkalarının hayatını nereye kadar yaşayabilirim? Zaman geçip gitsin istemiyorum. Ne olacaksa o bir an önce olsun istiyorum.

Şiir de diyor ya, kızlar annelerinin kaderini yaşarlarmış diye. Şu an yaşadığım şey, üzerimizde ki lanet mi yoksa? Oysa ben sadece küçük bir aile düşlemiştim. Anne, baba ve çocuklar olsun istemiştim. Kimse karışmasın o küçük aileye. Herkes kendi hayatını yaşasın, ama herkes birbirini gerçekten sevsin. Çok mu şey istiyorum anne?

Karnımdaki bebeği kaybedeli çok olmadı. Yine ona ağlıyorum. İçime doğmuştu kızım olacaktı anne. Ama şimdi bir daha hiç kızım olmamasını diliyorum. Üzerimizde ki lanet ona da bulaşmasın istiyorum ve bu yüzden kızımdan vaz geçiyorum... Vazgeçişler de ağlıyorum.

Evlilik aşkı öldürür derlerdi de inanmazdım. Gerçekten öldü anne. Artık heyecanla akşam olmasını beklemiyorum. Ne temizlik yapmak istiyorum ne de bir yerlere gidip gezmek. Sadece uyumak istiyorum. Uyumak ve her şey düzelince uyanmak istiyorum anne. Bu çok mu zor?

Daha önce sevdiğim insanlar geliyor aklıma. Her aşk farkında olmadan sonrakini doğuruyor. Önceden hata olduğuna inanılan şeyleri yapmamak bir sonrakinde en büyük hatalara neden oluyor. Ben çok mu ince düşünüyorum anne? Her şeyi kontrol altında mı tutmaya çalışıyorum. Hep sonrayı düşünürken bugünü yaşamayı mı unutuyorum? 

Ama ben böyleyim anne.. Genlerimde var bu benim. Ölümü ilk tattığımda ki yaşama dönüşüm, bir sonraki ölümle tekrar son buldu anne. O anı yaşamasaydım belki bugün burada olmazdım anne...

Mutfakta pencerenin önünde duruyorum. Bu bembeyaz kar içimi karartıyor. Güneş istiyorum...

Şafak

*Murathan Mungan Yalnız bir opera 

23 Eki 2013

EVLİLİK YILDÖNÜMÜMÜZ



Bu pastayı ben yaptım. Evliliğimizin 5 yılını bitirdik on gün önce. Geçen zaman heyecanımızı azaltmadı tam tersine bizi daha da yakınlaştırdı birbirimize. Daha iyi tanıdık birbirimizi. Sanki hep beraber yaşamışız gibi hissediyorum.

Pastada ki ay ve köpek Ege'nin eseri. "Ben de evlilik yıldönümüne katılabilir miyim" diye sorup durdu:) Yemekte hazırlayacaktım ama çocuklardan fırsat olmadı o gün. Zaten eşimde sürpriz yaptı yemeğe götürdü bizi. Bir de bana blog için çektiğim resimleri daha iyi çekmem için fotoğraf makinası almış.

İşte o keyifli geceden kareler;





Hayatımın geri kalanı olan adam seni seviyorum.


Biz Efe Deniz ile resim çektiriyoruz.


Ege dayanamamış masaya çıkmış pastayı parmaklıyor :) 


İki oğlumuzla beraber yaşayacağımız en az 35 yıl daha diliyorum. 


Şafak




22 Eki 2013

İŞTE BENİM DÜNYAM

Merhaba,

Bir Blog tanıtım sitesine bloğumu anlatırken aşağıda ki yazı çıktı sizinle de paylaşmak istedim. İşte ben



Ben kim miyim? Eskiden bankacı, şimdi ev hanımı. Hüsnü ve Fikriye'nin kızı, Kemal ve Miray'ın ablası, Ege ve Efe Deniz'in annesi Alp Tolga'nın eşiyim ben. Kızdığında gemileri yakan biriyim. Çok sevsem de, çok üzülürsem arkama bile bakmadan giden biriyim. Sevdim mi ölümüne seven, ama hayatın "kimse için ağlama önemli olan sensin bunu unutma" sözünü kafama vura vura öğrettiği biriyim :)

Blogger diyorum artık kendime :) On yıllık muhasebecilik arkasından da bir on yıllık da bankacılık hayatımdan sonra baktım ki yokluğum oğlum Ege'de derin yaralar açmaya başlamış, kariyerden vazgeçip anne olarak buldum kendimi. İşten ayrıldıktan bir yıl sonra Efe Deniz'de katıldı aramıza. Bazı insanlar bir de kızın olsaydı keşke dese de ben iki erkek çocuk annesi olmaktan dolayı mutluyum.


Oğullarım benim dünyam


Eşim bana her daim destek. Çevremizdeki insanlara göre örnek baba örnek koca.  Tabi bana göre de :) O olmasaydı ne yapardım bilemiyorum.


Kendimi bildim bileli günlük tutarım. Neden ve nasıl başladı bilemiyorum. Ama yazmanın acıları azalttığına sevinçleri çoğalttığına inanıyorum ben. Bir de kitap yazmak istiyorum ama belki ileride.

İnternetin Türkiye'de ilk yayılmaya başladığı yıllarda kendime bir de web sitesi hazırlamıştım. Tek bir program bilmezken html kodlarını oradan buradan bulup başarmıştım da.  Ama bir süre Rusya'da yaşamak zorunda kalınca bıraktım sitemi. İşten ayrıldığım yılda yine bir web sitesi açtım ama bana ait bir şey olsun isteğim beni blog yazmaya itti. İyi ki öyle olmuş. Bu işi seviyorum.

Blogumda ben varım. Benim hayatımdan, çocuklarımdan, eşimden, arkadaşlarımdan kesitler var. Yaptığım harika yemeklerin  (bu konuda mütavazi olmayacağım) görsellerle süslenmiş tarifleri var. Toplumsal olaylar, toplumsal sorunların yansımaları var. Kısaca hayat var. Bu nedenle de ismi Şafağın Dünyası.

Sizi de dünyama beklerim. İzleyicim olmayı unutmayın. Her izleyici bana mutluluk veriyor.

Sevgiyle kalın
Şafak
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...