Benim Hissettiklerim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Benim Hissettiklerim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

26 Eyl 2017

Uzun Bir Aradan Sonra


Uzun bir aradan sonra herkese merhaba,

Bazı zamanlar vardır ki, en sevdiğiniz şeyleri bile yapamayacak duruma gelirsiniz. Bu yazda benim için böyle bir dönem oldu. Yaş ilerleyince ;) ya da çocuklar işin içine girince işler değişiyor bunu bu yaz bir daha anladım.

O kadar uzun saatler çocuklarla dışarı da kaldık ki, resmen dışarıda olmaktan bunaldım. Sabahın erken saatlerinde başlayan havuz, bahçe ve park serüvenimiz neredeyse gece yarılarına kadar sürdü. Yorulmadım mı? Tabi ki çok yoruldum ama çocuklarla uzun saatler geçirmenin dayanılmaz keyfi gündüz her ne kadar , hadi eve gidip dinlenelim diye gözlerinin içine baksam da, gece onlar uyuyunca baktım ki beni çok mutlu ediyor.


Zaten uzun zamandır sosyal medya zehirlenmesi yaşıyordum sanırım bu bana çok iyi geldi. Bu arada da ister istemez blogdan çok uzaklaştım. Yalnız size bir şey diyeyim mi, yazmak insanın içine işliyormuş. Biriken yazılarım nedeniyle kendimi çok bunalmış hissetiğim anlar oldu. O anlarda ise şunu düşündüm, ben her zaman yazabilirim ama bir daha belki çocuklarımla bu kadar yakın olamayabilir ve bu kadar uzun süre birlikte zaman geçiremeyebilirim.



Hayat bir anlık birşey, bir an varsınız bir an yoksunuz. Geriye sevdikleriniz ve sevenlerinizde bıraktığınız hatıralar kalıyor. Blog yazmak da öyle değil mi diyenleriniz var diye hissediyorum :) Ama düşünsenize internetin ülkemize geldiği zamanlardan beri bir çok sosyal medya mecraası ve hosting sağlayan şirketler oldu. Birileri blogunuzun adresine para ödemediği ya da free servisler kapandığı an an hepsi uçup gidiyor.  O yüzden sevdiklerimize daha çok vakit ayırmak gerektiğini düşünüyorum.


Şimdi okullar açıldı. Ege 3. sınıfa gidiyor. Efe Deniz ise bu yıl anasınıfına başladı. Alışma süremiz geçince yazacak çok vaktim olacak. Yazmayı çok özledim.

Sizinle bu yazdan daha çok fotoğraf paylaşmak isterdim ama yazın bozulan telefon ile bir çoğu gitti resimlerin :(

Bir başka yazıda görüşmek üzere
Sevgiler
Şafak


12 Ağu 2017

Sevmek Bir Başkaldırıdır Yaşama


Sevmek bir başkaldırıdır yaşama demiş miydi birileri daha önce bilmiyorum. Ama gecenin bu saatinde oturup biraz anılara daldığımda anlıyorum ki, öyle sandığım gibi başkaldırı sadece yasakları deldiğinde olmuyormuş. Anlıyorum ki, asıl başkaldırı, her şeye rağmen sevda yüreğe düştüğünde ona sımsıkı sarılınca oluyormuş. 

Herşeye rağmen, zamana rağmen, yaşama ve ölüme rağmen sevmekmiş asıl yaşama başkaldırı. 

Yıllar sonra anlıyorum ki, aslında her nefes alışımız bayrammış... Eğer nefes alışları duyabilmenin mutluluk olduğunu bilseydim hiç kendimi üzmezdim. Yıllar geçtiğinde dönüp bakınca hayata, hayatın o günlerde etrafımızda nasıl dans ettiğini fark ediyorum...

Keşke bir gitar sesi gelse uzaklardan, kulaklarımın ve yüreğimin pasını silercesine ve ben o anda kalsam. Yaşam dursa, sadece o an kalsa. Birde gökyüzünde ay. Bir de yağmurlar yağsa, ıslanılsa... Sonra bir kahkaha patlatsam. "Yüksek sesle gülmek kızlara yakışmaz!" söylemleri aklıma gelse. Daha da yüksek sesle gülsem. 

Sonra o şarkıyı söylesem.... Gözlerimde yıldızlar oynaşsa. 

Seninle bir dakika....

Ve ben yaşama başkaldırsam...

3 Oca 2017

Bir Yıl Daha Bitti


Merhaba,

Bir yıl daha gitti ömrümüzden. Bu yıl her yıldan daha farklı oldu bir çoğumuz için. Ölümler, isyanlar, vicdansızlıklar, nefretler.... Dünyanın genel haline bakınca, insana benim burada ne işim var dedirten bir çok acı....

Güzel günlerde yaşadık özelimizde. Belki terfi ettik, belki uzun zamandır sevdiğimiz kız yada erkekle evlendik. çocuğumuz oldu, başarılarımız alkışlandı. Belki bu yıl çok para kazandık belki  de en parasız yılımız bu yıldı. Hayallerine yaklaşanlar oldu, kavuşanlar, hayallerinden sonsuza kadar uzaklaşanlar....

Ne yaşarsak yaşayalım, tek başımıza yaşamıyoruz. Bir toplumun parçasıyız. Yaşadığımız ülkeyi de geçin bir dünyanın parçasıyız. Ve içinde milyarlarca aynı güç tarafından yaradılan ama Yaradan'ın herkese eşit mesafede durduğu insan toplulukları var. Dünyanın gerçeklerine sırtımızı dönebilmemiz imkansız. Sadece farklarımızı konuşarak, öteki beriki ayrımına girmeden insan olmayı sorgulayabilmemiz lazım. Ama nerede öyle insanlar.

Dünyada ilk dökülen kan Habil'in kanı. Kanı döken de kardeşi.... Kardeşin kardeşi insani zaaflar nedeniyle katlettiği bir dünyada yaşıyoruz. Para ve iktidar hırsı ile kan döken sultanlar, krallar, para babaları gördü bu dünya. Hiç biteceğe de benzemiyor. İnsanoğlu bu olup bitene seyirci kalmaya da devam edecek. Ne için? Oysa ki yaşamın nedeni, doğru yolda gidip, kimseyi kırmadan, üzmeden, mutlu mesut yaşamak değil mi?



Benim için bolca sorgulamalı geçen bir yıl oldu bu yıl. Neden dünyadayım, ne istiyorum, benden ne istiyorlar, bu hayat hep böyle mi devam edecek, bir çıkış yolu yok mu? Gelecek, gelecek mi? Çocuklarımı nasıl koruyacağım? Neden yaşam var? Ve buna benzer akla gelebilecek her soruyu içimde, dışımda yaşadığım bir yıl oldu. Bolca ağladım, bolca endişelendim ve az sevindim. Kendi sınavımın içinde kendimi bol bol irdeledim.

Aldığım yeni kararlar da oldu. Hayatımdan çıkardığım, çıkan insanlar. Hayatıma daha çok kattıklarım. Mesela bekletilerimi azalttım insanlardan. Herkesi olduğu gibi kabul etmeye karar verdim. Fikrime. huyuma, suyuma uymayanları sadece tanıdık olarak bırakmayı, yaptıkları yada söylediklerine takılıp kalmamayı kendime misyon olarak edinmeye karar verdim. 

Çocuklarımla daha çok vakit geçirmeye, sosyal medyadan uzaklamaya karar verdim. Daha çok kitap okumaya başladım. Kendime yeni bir hobi edindim. Herşeyi kontrol etme merakımdan uzaklaşmanın bana daha iyi gelebileceğini anladım. Bu dünyada tek olmadığımı, ben gittikten sonra da insanların yaşamaya devam edebileceğini, her şeye yetişememenin çok da kötü olmadığını, "yetişemezsem de yetişemem hayat devam eder" diyebilmeyi öğrenmeye karar verdim. 



Benim için 2016 bol öğretili oldu anlayacağınız. Blogumda da yazan hayatın kafama vura vura öğrettiği "önemli olan sensin bunu unutma" sözünü , eğer gerçekten hala öğrenemezsem öğrenene kadar hayatın beni örselemeye devam edeceğini bir kere daha anladım. 

Ne olursa olsun önemli olan ben olmalıyım benim için.....

Peki sizler için bu yıl nasıl geçti? Siz de öğrendiniz mi yeni şeyler?

Sevgiler

Şafak

25 Kas 2016

Pencere



Baktığın pencerelerdir seni sen yapan

Kimi zaman güneşli bir gökyüzü
Kimi zaman kapkaranlık bir gecede dolunayın suya vuran yansımasıdir hatırlanan...

Bir şiirdir yaşamak, kimi zaman uzun kimi zaman kısa...
Ama her daim yaşananları hatırlatan...


Herkesin duyguları birbirine benzer, benzer de
Herkes kendi hikayesinin kahramanı ya, sorsan en çok o hak etmiştir mutluluğu
Oysa mutluluk her daim peşinde koşturan....


Sonunu tamamlayamadığım cümlelelerim var benim.
Her pencereden baktığımda aklıma takılan...


Var mı sizin de aklınıza takılan şeyler ;)
Sevgiler
Şafak

.

3 Kas 2016

Ben Bazen Deli Olurum

Ben bazen deli olurum, sinirden deli olurum, hayal kırıklığından deli olurum. Kırılganlıklarım beni delirtir, kıran insanlar zaten delirtmişlerdir.

Hadi derim, yakalım gemileri....

Ne varsa sahip olduğum bırakayım şuraya... Hiç sahip olmamışım gibi. Hiç benim değillermiş gibi. Yeniden başlayayımmm...


Severim aklımı. Bir çıkış yolu bulur en zorundan. İki dakika da yapar planları. Plansız yaşayamam ben mesela. Hiç ölmeyecekmişim gibi... 10 yıl sonrasının planı hazırdır kafamda. Tutarım aklımda....

Her zaman olur mu, gerçekleşir mi planlarım. Tabi ki hayırrrr!!

Hayat bu.. Bozar planları. Bilirim ama yine de "neden olmadı, neden olmadı" diye tuttururum bir süre. Dünyayı zindan ederim kendime. Bilirim hayat bizim dışımızda da gelişiyor, değişiyordur. Olsun neden engel olamadım derim kendi kendime....

Deliririm biraz daha kendime....


Mesela çok sevdiğim yada hiç sevmediğim birinin arkamdan söylediklerini duyarım. Neler neler söylemiştir.... Hiç ummadığımdan gelmiştir hiç ummadığım sözler... Ya da zaten ondan da o bekleniyordur. Ah derim ah! Ben sana sorarım bunun hesabını.. Sorarım da... Ama.... 

Bazılarının hamuru iyi bazılarının değildir, vardır bunda da bir hayır.

Sormam bile neden yaptın, neden yapmadın, neden öyle dedin diye. Çünkü vereceği hiç bir cevap yetmez bana. Sözlerin gücüne değil, davranışların gerçekçiliğine inanırım.

Sonra tüketince tüm kızgınlığımı, hadi derim kendime... Kalk ayağa kalk. Napalım kısmettt. Herkesin hamuru iyi olacak değil ya....

En çok içindekini lank lank söyleyen insanları severim. Kapalı kapılar ardında konunun asıl muhatabı yokken yapılan konuşmalar samimi gelmez bana. Bilirim bugün ona yarın bana... O nedenle sadece gerektiği kadar bilir insanlar beni.  

Ha bundan sanki benim hiç kimse hakkında hiç birşey söylemediğimi iddia ettiğimi çıkarmayın :) Tek fark bazıları kadar cesur değilim ;) Ben sadece yüzüne söyleyemeyeceğim şeyleri arkasından söylemem o kadar.


Sonra derim ki kendi kendime...

Amannn boşver, hayat kısa, kuşlar uçuyor... Öyleyse göğe bakalım şairin dediği gibi. Orada herşeyi gören duyan var.

O zaman en afillisinden bir şarkı patlatalım..




Unutmadan bu Sıla çok güzel ve yürekli bir kadın.... Böyle kadınların çoğalması dileğiyle,

Sevgiler

Şafak





29 Eki 2016

29 Ekim Cumhuriyet Bayramımız Kutlu olsun...




29 Ekim Cumhuriyet Bayramımız kutlu olsun. 



Bize bu bayramı hediye eden başta, Atamız Başkumandan Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, silah arkadaşlarina, vatanın bütünlüğü için canıyla, malıyla savaşan halkımıza minnet ve şükranla.... 







Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır..




Ne mutlu Türk'üm diyene....


29 Eyl 2016

Herşeyin Başlangıcı Sorularımın Cevabı mı?




Bir yorgan gibi örttü üzerimi karanlık
Ellerim
Nafile ararken ellerini
İşlek bir istasyona döndü ayrılık...

Susuyordu gözlerim
Eşikteki acılar
Ve
İstekli
Yalnızlıklar
O herşeyin bittiği yerden
Raks ederek geliyordu.
Son
Umudum yok olurken söylediklerinle
Ne olduğunu anlamadan susuyordum...

Bu konuşulanların bir kabus olmasını
İsterken
Lanetler yağdırıyordum geçmişine
İçimde
Yorgun
O bütün aşkların gömüldüğü yerde
Ruhumun karanlıkta kalan köşesinde
Unuttuğum düş kırıklıklarını yaşarken
Mutsuzluğun gelişini duyuyordum....

Yüzünde hiç tanımadığım bir ifade
İnanmıyordum söylediklerine
Nerede kalmıştı sıcaklığın
Erkeğim ben, yaparım
Derken dudakların
Esen rüzgarlar çarpıyordu yüzüme....

Sevmek bir cesaret işidir biliyordum
Örtüyordu karanlık kötülüğü
Yağmur camları kırarcasına yağıyordu
Leylaklar açmaz bu mevsimde değil mi?
En başa dönülmez
Mutluluk ve acılar bir aradayken
Eski şarkılar söylenmez
Ne kadar çok denese de insan
İstemedikten sonra sevemez......

İsterdim ki bunu başarabilseydin
Saklamadan kendini kendine
Tüketmeden sevgimi
En son sevdiğim olarak kalmak isteseydin
Rüzgarlara vermeden aşkımı
Dönüşünü bekleseydim
İkimiz için yazılmış bir romanda
Mutluluktan ağlasaydım

AMA BİLİYORUM SEN ASLA İSTEDİKLERİMİ YAPAMAZSIN.

12.01.1998 01:15

24 Eyl 2016

Benden Öte Senden Ziyade


Bazen bir şarkı seni alıp yıllar öncesine götürür. Gözlerini kapattığında o anlarda olursun. 

Hiç zaman geçmemiş gibi, hiç yitirilmemiş gibi.

Bir zamanların varoluşu olan bir şarkı, bugünün yokluğunu hatırlatır sana. İçinde bir yerler sızlar. 

İsimlendiremezsin o duyguyu yıllar geçse de. İsimlendirmek de istemezsin....

Çünkü o duyguya isim vermek seni daha çok kanatır. 

Yaralar kapanmasın istersin o anlarda. Bilirsin ki o yara kapanırsa, bugün yaşadığını hatırlatamaz sana. 



Zaman geçiyor, yıllar geçiyor.  Ve ben diyorum ki hem sana, hem bana ;



Sabret gönül sabret, sakın isyan etme 
Dört kitaptan başlayalım istersen gel söze... 
Orda öyle bir isim var ki kuldan öte kuldan ziyade 
O'nu düşün O'na sığın O senden öte benden ziyade 

Bir sabah elbet güneş de doğacak penceremde 
Ama bil ki ateşin hala yanacak yüreğimde 
Gözyaşlarım akıp gidecek, selden öte selden ziyade 
Bir canım var vereceğim, maldan öte maldan ziyade 

19 Ağu 2016

Her Yer Gece, Çok Gece


Bu Akşam ki Ruh Halim


 Her yer gece, çok gece


Bugün sosyal medyada paylaşılan o tanımadığımız ama izlediğimizde içimizi acıtan, çocuklarımızı hatırlatan çocuğu ve onun gibi binlerce çocuğu düşündüğümde bana hissettirdiklerine gelsin bu sözler..... 

Burası dünya ve ben çok sıkıldım....

Allah affetsin bizi.... Sadece yaptıklarımız için değil, engel olamadıklarımız içinde....




Burası dünya ve biz artık çok sıkıldık
Alıp başımızı sana gelmek istiyoruz
Sana gelmek, orada kalmak istiyoruz
Çok unuttuk hatırlamak istiyoruz
Başımızın okşanmasını, gözyaşımızın silinmesini, kolumuza girilmesini istiyoruz
Yağmurunu ve meleklerini yeniden istiyoruz
Rüzgarın sesini, ırmağın sesini
Dağların dağ, denizlerin deniz, kadınların kadın, çocukların çocuk
Erkeklerin erkek, ekmeğin ekmek olduğu bir dünyayı yeniden isterken
Seni istiyoruz aslında
Bunu söyleyemiyoruz

Her yer gece, çok gece
Ve biz meleklerini istiyoruz Rabbim
Çok yenildik yetmez mi
Bir bankanın önünde, bir koltuğun altında, bir ziyafetin ortasında, bir günahın tenhasında
Büyütüp durduk siyahı

4 Ağu 2016

Oku ya da Köyüne Geri Dön

Merhaba,

Yine düşünen kadın olarak geldim :) Geçtiğimiz günlerde o kadar rahatsız eden görüntü ve yazışmalara şahit oldum ki facebookda, bende dün artık dayanamayıp cep telimden uygulamayı sildim. sildiğimden beri de çok rahatım :) Bilgisayarı açınca giriyorum o da akşam bu saatlerde genelde.

Facebook ilk Türkiye'ye geldiğinde açmamak için direndim. Sonra o kadar çok istek maili geldi ki dayanamayıp açtım. Şimdi zaman zaman keşke açmasaymışım diyorum. Blog yazmaya başladıktan sonra da iyice dahil oldum kendisine. Hatta tanımadığım insanları bile arkadaş olarak listeme ekledim. Hiç doğru bir hareket değilmiş yaptığım. Şimdi silsem tanımadıklarımı, o zaman da arkamdan belki saçma sapan yorumlar yapacaklar. Aman ne olacak demeyin, her sırrın birgün ortaya çıkmasının kaçınılmaz olduğu gibi, arkadan söylenen herşeyin de bir gün duyulmak gibi kötü bir huyu var. E nolcak böyle olunca? Daha bi delleneceğim belki hatta -gereksiz ama- üzüleceğim. O nedenle silemiyorum.

Peki bizler ne kadar samimiyiz paylaşımlarımızda. Hepimiz çok bir mutlu, çok bir insancıl, çok bir dürüstüz. Herkes hayvan dostu, herkes şiddete karşı. Hepimiz sağlıklı beslenme taraftarı, hepimiz her yanlışın karşısında durabilecek kadar güçlüyüz. Harika yerlere gidiyor, harika zaman geçiriyoruz. Çocuklarımıza hiç kızmıyor, bulunduğumuz ortamda kendini kaf dağında gören arkadaşa sinir olmuyor hep birlikte çok eğleniyoruz.


Millet olarak Amerika bize karışamaz diyoruz da, onların yaptığı facebook, twitter, instagramı bir güzel kullanıyoruz. Öne çıkacak paylaşımları bile onlar belirliyor mesela twitterda. Onların ürettiği teknoloji ile haberleşiyoruz. Telefon ve televizyon için de onların uydularını mı kullanıyoruz bilmiyorum, araştırmak istemiyorum da çünkü sonra bir sürü sayfaya giriyorum kafam her konuda daha çok karışıyor. Bilen yoruma yazsın zahmet olmazsa ;) Onların yaptığı sinema filmlerini izliyoruz, onların yaptığı cep telefonları ile haberleşiyoruz. Onların saçma sapan yarışmaları, hayatımızın odak noktası oluyor, TV de seyretiğimiz ünlülerin yaşamına kavuşmak için hayaller kuruyoruz.

Ülkede tarım yok, sanayi yerle bir olmuş, her yer büyük yabancı markaların şubeleri ile dolu, bizler deliler gibi tüketiyoruz. Kozmetik ürünlerine verdiğimiz paranın haddi hesabı yok. Çocuklar eskiden sokak oyunları oynarken, evde annesi ile hamur yoğururken, şimdi oyunevlerinde hoplayıp zıplıyor, kurabiye pişiriyor. Yemeği evde pişirmek yerine, artık neredeyse her mahallede açılan AVM lerde hem yemek yiyiyor hem de alışveriş yapıyoruz. Bakkal amca unutulmuş bir köşede, belki sadece sigara ya da gazete almak için uğruyoruz. Terziler iş yapamaz duruma gelmiş çünkü hazır giyim daha ucuz. Altımızda son madel arabalar, sanki benzin değil de su yakıyormuş gibi, işe de gezmeye de onunla gidiyoruz. 2 yıl sonra değiştirmek lazım bu arabayı eskidi artık yorumu yapıyoruz. Her yıl mobilyasını değiştiren tanıdıklarım var benim şaşırıp kalıyorum. Bugün neredeyse en kötü semtte bile 300bin TL ye ev satın alıyoruz. Peki bu kadar kazanabiliyor muyuz? Büyük çoğunluğumuz tabi ki kazanamıyor. Ve bizler bütün bu lüks hayatı da bankalara borçlanarak yaşıyoruz. Peki bankalar bizim mi?


Yani kısaca her birimiz bize ait olmayan bir hayatı yaşıyor. Adamlar bir kapatsa bize kendilerini bittiğimiz an o an. Açayım mı biraz konuyu?

Mesela, Türkiye'de evler yapılırken, ev olarak değil, arsasıyla beraber satılır ve alınır. Yani evin yıkıldı git diyemez kimse size. Gücünüz varsa, hissedarlarınızla birleşerek yeniden yaparsınız. Malum yabancıların ülkemizde ev ve arazi sahibi olması mümkün. Bugün ülkedeki yabancı sermaye çekilmeye karar verse, işyerlerini kapatsa, milyonlarca insan işsiz kalır. Bazılarımızın artık bir köyü bile yok, köyü olsa da köyde yeri yok. Köyünüze dönüp ekip biçip oradan çıkan mahsülle hayatınızı devam ettiremezsiniz ne yazık ki. Zaten yıllarca yabancı tohum kullandık, bir sonraki yıl için yeniden tohum aldık! Hele bir de işten çıkmak zorunda olanlardansanız ve bankalara kredi ve kredi kartı borcunuz varsa, banka gelir ve o binlerce lira verdiğiniz evi haciz yoluyla satar. Hacizde en çok parayı verenin olur eviniz üstüne borcunuz bile kalır. Yüzbinlerce lira vererek aldığınız eviniz, belki de hiç sevmediğiniz bir ülkenin vatandaşının oluverir bir anda...


Sonra o bankaların da kapanmaya karar verdiğini ya da ülkemizde iflas ettiğini açıkladığını düşünün. Devlet güvencesinde olan kadarını, devlet size öder kalanı üzerine su içelim. Bir de işsiz kalacak yaklaşık 200bin çalışanı da işsizler kervanında düşünün. Kaosa bak bu durumda. Alım gücü düşünce yerli sermaye ile açılan şirketler de zor durumda kalır, oralarda çalışanların da işsiz kalma ihtimali artar. Alan olmayınca üretmenin de anlamı olmaz. İhracat yaparım demeyin hiç boşuna, ülkemize ambargo uygulandığını düşünün. Battık gitti.


Çok uzadı di mi konu? Hemen toparlayayım.


Yani aslında demem o ki, savaşlar sadece top ve tüfekle yapılmaz. Manevi değerlerin yok edilmesi ile de yapılır. Hem bu durumda o ülkeyi batıran da olmazsınız. Kendi kendilerinin sonunu hazırladılar diyerek konuyu kapatırlar. Biz yıllarca zehirlendik. Kendi kaynaklarımızı kendi ellerimizle tükettik. Üreten değil, tüketen bir toplum olduk. Birbirimize fikirlerimiz, değer yargılarımız ya da inaçlarımız için düşman olduk ya da farkında olmadan düşman olmak üzere programlandık. Gazetelerden okuduklarımız ve televizyonlardan izlediklerimizle değerlendirdik yaşadığımız bu coğrafyayı. Başka ülkelerde yaşanan trajedilere vah vah dedik sadece. Din elden gidiyor dedik, cumhuriyet elden gidiyor dedik. O solcu dedik, bu sağcı dedik. O faşist damgası yedi, bu yobaz. Parçalandıkça parçalandık. Biriyle başaramadıklarını bir diğeriyle başarmaya çalıştılar.

Şimdi toparlanmamız lazım. Aklımızı kullanmalı, gözümüzü açmalıyız. Yeni bir kurtuluş savaşı bu bizim için aslında. Kendi kendimize yetebilen bir ülke olmalıyız. Birbirimizin kuyusunu kazmak değil, birbirimize yol gösteren insanlar olmalıyız. Çok okumalıyız, çok araştırmalıyız. Gönül gözü ile görmeyi başarmamız gerekiyor.

Kuran-ı Kerim "Oku!" diye başlar

Hz. Muhammed (S.A.V) 'ın "İlim Çin’de de olsa arayınız. Çünkü ilim öğrenmek her Müslüman’a farzdır" hadisi var.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk 'ün "Eğitimdir ki, bir milleti ya özgür, bağımsız, şanlı, yüksek bir topluluk halinde yaşatır; ya da esaret ve sefalete terk eder." cümlesi bir ışıktır.

Yoksa Nostradumus'un Türkiye ile ilgili kehanetleri gerçek olacak. Bu ülke bizim, bu topraklar hepimizin. Gidecek başka yerimiz yok ve ben çocuklarımı Türkiye Cumhuriyeti bayrağı altında, vicdanlı insanlar olarak yetiştirmek istiyorum.

27 Tem 2016

Batıl İnançlar Nereden Geliyor



Merhaba,

Genel olarak blogumda bu tarz yayınlar yapmıyorum biliyorsunuz. Ancak geçen gün sizlere yazdığım gibi artık daha çok araştıracağım geçmişi ve dünya üzerinde olan gelişmeleri. Daha da önemlisi bunu blogumda da paylaşacağım ara ara. Çünkü blogumu kurarken amacım çocuklarıma anılarımı ve duygularımı bırakma isteğimdi. Artık bunu yaparken yazılı da bırakacağım bildiğim, okuduğum , mantığıma yatan ya da yatmayan herşeyi. Ne kadar önemsenir ne kadar ciddiye alınır öğrendiklerim bilmiyorum ama bir kişinin bile hayatına dokunabilirsem ne mutlu bana. 

İlk olarak araştırdığım Türklerin geçmiş hayatı ile ilgili ilgimi çeken ayrıntılardan biri ile başlıyorum yazıma. Batıl inançlar, Türklük, Müslümanlık ne alaka demeyin. İnanın yaşadığımız coğrafya ve yapımız açından çok alakalı bugün durduğumuz yer. 

Batıl inançlar diye adlandırdığımız davranışlar bir çoğumuz için halen güncelliğini koruyor. Örnek vermek gerekirse, nazar ya da sıkıntılardan kurtulmak için kurşun döktürülmesi, nazar boncuğu veya gözboncuğu takılması, evden ayrılan kişinin arkasından sağ sağlım gelmesi için su dökülmesi, bir mekana sağ ayakla girilip sol ayakla çıkılması, istenmeyen bir şeyin başa gelmemesi için tahtaya elle 3 kere vurulması (ki bazıları tahtaya değil daha sert bir zemine vurulması gerektiğini söylüyor),  doğum yapan kadınların başlarına kırmızı kurdela bağlaması ve bunun bebeği ve anneyi kötü ruhlardan koruyacağına inanılması, türbelere ve ağaçlara bez parçası bağlayarak adak adanması, yine türbelere, camii avlularına ya da tekkelere adak adayıp mum yakılması gibi davranışlar.

Oysa bu tür davranışların İslam dininde yerinin olmadığı, Diyanet işleri tarafından sık sık tekrarlanıyor. 

Peki bu gelenekler yada batıl inançlar nasıl hayatımıza yerleşti dersiniz? Yukarıda ki örneklerin tamamı Şamanizm’den gelmiştir ve aslında İslam dininde bunlara yer yoktur. 


Türklerin İslamiyet öncesi Şamanizmi benimsemiş olmaları ve bu etkileri yüzyıllar boyunca yaşamaları batıl inançlarımızın oluşmasında en büyük etken.Tarikatçılık ve tasavvufun temelleri oluşurken de Şamanizm felsefesinden faydalanıldığı söylenmekte. Şamanizm ucu bucağı olmayan bir deniz. Bu konuda yeterince araştırma yaptığımda da sizlerle paylaşacağım.

Mesela Arap kültüründe mezar taşı uygulaması olmadığını biliyor musunuz? Arap kültüründe, ölülerin toprağa hemen gömülerek toprakla karışması onlar için yeterli. Defin işlemlerinin tören şeklinde yapılması ve mezar taşının dikilerek süslenmesi bize has bir uygulama ve İslam coğrafyasında sadece Anadolu'da görülmekte. Ve mezar taşı da Şaman kültürünün bir parçası. Bu kültürde mezar taşlarının olması, ölen kişilerin ruhlarına edilen dua ve dileklerin GökTengri inancından gelmekte.  Bizim mezarlıklarımızdan bir farkı da var. Şamanizm’de mezarın etrafı herhangi bir şeyle örülmüyor.

Peki neden biz Müslüman Türkler halen bu uygulamaları devam ettiriyoruz ? Çünkü okumuyoruz..  Yüzyıllar boyu insanların Kuran-ı Kerim’i sadece Arapça olarak okumaları bunun nedenlerinin en başında geliyor. Oysa inandığımız dini en iyi Türkçe anlamlarını okuyarak yaşatabiliriz. Hadis-i Şerifleri bir çok kaynaktan incelemeliyiz. Tek kaynakdan incelemek yeterli değil bence. 

Sizin bildiğiniz ve inandığınız batıl inançlar neler?

Bir başka yazımda tekrar görüşmek üzere

Sevgiler 




26 Tem 2016

Ne Mutlu Türk'üm Diyene


Herkese merhaba,

Üzücü günlerden sonra, ilk defa bloga giriyorum bugün. Yazmak istediğim çok şey var ancak hiç bir şey yazmayacağım. Çünkü olup biten şeyler bir çoğumuza hayatın gerçeklerini gösterdi. Yaşanan her olay, ders alabilecekler için büyük dersler taşıyor, Uyuşmuş beyinler, yanlış yollar, kör bakanlar, gönül gözüyle görme yeteneğini kaybetmiş insanlar, acı hikayeler...

Peki ben neler öğrendim?

Dünyada olup biten herşeyi, başka ülkelerin ve kendi ülkemin gerçeklerini daha yakından gözlemem gerektiğini,

Tarih okumam gerektiğini

Sosyal medya olayını çok da ciddiye almamam gerektiğini,

Dış görünüş ile iç görünüşün aynı olmadığını anlamam gerektiğini,

Çıkarlar söz konusu olunca herkesin herkesi satabileceğini,

Çocuklarınızı kimseye emanet etmeyin derken ne kadar doğru düşündüğümü

Atatürk'ün öngörüsü yüksek bir siyasi ve güçlü bir lider olduğu fikrimin halen geçerli olduğunu,

Ve herşeyden önemlisinin, vatan sevgisinin, çocuklara ancak küçük yaştan itibaren aşılanabileceğini

Peki Bundan sonra ne olacak?

Hayat devam edecek. Ben yine doğru bildiklerimi yapacağım. Doğruları daha iyi anlamak için daha fazla okuyacağım. Çocuklarımı yine Atatürk ve Türkiye Cumhuriyeti sevgisi ile yetiştirmeye çalışacağım.

İçimize ne kadar hain girerse girsin, ne kadar zor durumda bırakılsak bile ayağa kalkabileceğimize ve Türk Milletinin gerektiğinde, tek vücut olmayı başarabileceğine inancım devam edecek.

Ne Mutlu Türk'üm Diyene!



11 Tem 2016

Durum Leyla mı Gerçekten?


Gün geçmiyor ki ruh halim karışık olmasın. Bir bakıyorum bir an, dünyaya olumlu gözlerle bakarken ben, bir anda dertli, takık bir kadın olup çıkmışım. Bir an her şeyi yapmak istiyorum bir an hiç bir şey yapmamak. Gel-gitler yaşıyorum. Öğlene kadar uyuyorum o günlerde, hiç uyanmak istemiyorum.

Bir bakıyorum dünyayı kurtaracak kadar güçlü ve cesurum sonra bir anda, "yok yok hayat iğrenç, yaptığım her şey boş" demeye başlıyorum. 

Yenilmişlik sendromu mu yaşadığım şey yoksa, depresyon mu bilmiyorum ama bu durum bile bir anda canımı her şeyden çok sıkıyor. Sonra neden böyle hissediyorum diye bir kere daha canım sıkılıyor. Oysa bir çok insanın sahip olmak isteyebileceği bir çok şeye sahibim bu hayatta...





Sık sık geçmişi düşünürken yakalıyorum kendimi.

Bazı insanlar var ki, düşününce burnumun direği sızlıyor. Ah ah, keşke o anda şöyle yapsaydım, şu anda böyle davranmasaydım diyorum. Bazı anıları değiştirip değiştirip tekrar yaşıyorum. Daha doğrusu yaşatmaya çalışıyorum. Bazen leylak kokuları duyuyorum bazen de denizin dalgalarını o anlarda. Bir bakmışsın, Kaleiçi'nde bir masada denize yan oturuyorum, bir bakmışsın daha önce hiç sarılmadığım ama çok sevdiğim birine kocaman sarılıyorum. Sonra hoopp gerçek dünyaya pek de hoş gelmiyorum. 

Bazı insanlar da var. Karşımda olsalar sanırsın bir kaşık suda boğacağım. Onlar aklıma geldiğinde içimde ki canavar ile karşılaşıyorum. Ne kadar üzdülerse beni o kadar üzülsünler istiyorum. Bir yazarın dediği gibi, "sorun yok zira Allah var" diyemiyorum. İlahi adalet var diyorlar tamam ama, ben bir an önce gelsin istiyorum o adalet. Bazı yaralar asla kapanmıyor. Yaralayanlardan uzak kalmak bile sadece geçici çözüm oluyor. İçeride, taa yürekte ki acıyı hiç bir şey geçirmiyor. En fazla okkalı bir küfür sallıyorum. Küfür kadına yakışmaz diyenlere inat, bu bile insan olduğumu hatırlatıyor ya bana, mutlu oluyorum.

Sonra ne yapsam diye düşünüyorum.


Bir an tüm hayatımı değiştirmek istiyorum. Eteğimde ki taşları toplayıp farklı yerlere yerleştirsem diyorum. Bir çok şeyi yeni baştan inşa etsem. Blog yazmayı bıraksam diyorum mesela. Sonra hayalimi daha gerçekleştiremediğimi hatırlayıp vazgeçiyorum. Kendime daha çok vakit ayırsam diyorum mesela. Eski günlerde olduğu gibi, daha çok baksam kendime, tırnaklarım uzun olsa, makyajsız çıkmasam yine sokağa. Topuklu ayakkabıya dönebilir miyim diyorum kendime. Sonra hepsinin boş olduğunu anladığım anlar geliyor aklıma. Vazgeçiyorum...

Çocuklar büyüyor ben yaşlanıyorum. Saçıma aklar düştü bu ara. Beyazlarım yokken boyasız gezmeyen ben, sanki onları gördükçe kendimi daha çok üzeyim diye, boyamak istemiyorum. 

En eski yazdıklarımı düşünüyorum. Aynı şarkıyı belki yirmi kere arka arkaya dinliyorum. Kendime verdiğim akılları hatırlıyorum. Eski şiirlerimde arıyorum kendimi. Bazen buluyorum da . 18 yıl önce yazdığım, adı adım olan bir şiirin ilk kıtasını kendime hatırlatıyorum.




Hey sen!

Salak kızım, aptal aşığım
Kalk giyin, kendine gel
En güzel kıyafetlerini giyin
Biraz bir şeyler sür yüzüne renk gelsin
Hayat hala devam ediyor


Sonra da sonu ile kendime cesaret vermeye devam ediyorum.
Ne o?
Korkuyor musun?
Yapma be gülüm
Sen istersen en zoru başarabilir
Kendinle hesaplaşabilirsin
Yeter ki karar ver
Kalemini kır gitsin...

Yazmak beni en çok mutlu eden şey bir kere daha anlıyorum....

3 Tem 2016

İnsan Sever Bir Kere - Ezginin Günlüğü






Gittim gidilmez yereDüştüm dilden dillere
Bin kere tekrarı olmaz
İnsan sever bir kere
Madem beni bırakıp gittin
Yazsınlar adımı bir mermere
Bin kere tekrarı olmaz
İnsan sever bir kere

Ezginin Günlüğü " İnsan Sever Bir Kere " Official Video
İstanbul Gibi (2015 / Çimen's Yapım)

Takip Etmek İçin

https://www.facebook.com/ezginingunlu...
https://twitter.com/ezginingunlugu
http://www.facebook.com/CimensYapim
https://twitter.com/CimensYapim
http://www.cimensyapim.com

29 Haz 2016

Kaybolan İnsanlığımız Hepsi Bu



Merhaba,

Türkiye Saadet öğretmenin anlattıkları ile çalkalanıyor bugün. Aslında olay eski ne yazık ki... Ancak o günlerde bende dahil bir çok kişi duymadı, öğrenmedi. Ben size olayı baştan anlatmayacağım. İnternette arattığınızda bir çok haber bulabilirsiniz. 

Bu aslında Saadet öğretmenin kendi çabası ile ortaya çıkan bir olay. İşin acı tarafı o yılları yaşayan aileleri de var çocukların. Çok üzücü. Ülkemizin şu an içinde bulunduğu durum aslında tam olarak şu. 

Bizler korku toplumuyuz. Herkesin ödü kopuyor. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın olayı. Size nasıl anlatsam hissettiklerimi bilemiyorum. Öyle çok kızıyorum ki. Hayatımızda her an her dakika karşımıza çıkıyor umursamazlıklar. Bulunduğu mevkiiyi kötüye kullanan bir çok insan var çevremizde. 

Çalışanına taciz uygulayan patronlar, öğrencilerine şiddet uygulayan öğretmenler, yaşlı hastalara kötü davranan doktorlar, suçluları savunarak cebini dolduran avukatlar, çocukları başından gitsin, yarın öbür gün kolay iş bulsun diye, küçücük yaşta bazı okullara yollayan anne - babalar. Komşusunun çocuğu haksız bir uygulamaya uğradığında , nasılsa benim çocuğuma bir şey olmadı diyen komşular. Bu liste uzar gider..... 

Bazen kendi adıma baş kaldırsam da olup biten bir şeylere yetmiyorum yetemiyorum. 

Ben sizlere bu satırları yazarken AHL 'de bombalar patladı, onlarca insan hayatını kaybetti. Ne diyeyim ki ben. Allah kahretsin ki hayatımız, yaşama bakış açımız b.k. gibi. 

O kadar yozlaşmış, kirlenmiş, bana dokunmayan yılan bin yaşasın diyen bir toplum olduk ki, Allah sonumuzu hayr etsin. Önce insan, önce vatan, önce bayrak diyebildiğimiz an, yeniden düzelecek her şey ama benim artık insanlardan umudum yok. Küçücük olaylarda bile birlik olamıyoruz, böyle olaylarda mı oturup takkeyi öne alıp düşüneceğiz. Neden böyle oldu, bu saatten sonra ne yapabilir diye düşünecek daha da önemlisi düzeltmek için adım atacak adam kalmadı memlekette. 

O insanlar oralara kadar gelebiliyorsa,bu ülkenin herhangi bir karış toprağında silahlar, bombalar patlıyorsa bir yerde bir şeyler yanlış. Gören kafasını çeviriyor aman başım belaya girmesin diye. Yazıklar olsun, bu ve benzeri adamları kollayanlara, koruyanlara, yardakçılarına, onlarla el ele cebini dolduranlara. İnsan hayatı şu dünyadaki her türlü düşünce ve güçten daha önemli.


Herkes suçlu bugün ülkemizde yaşanan tüm olaylarda..

19 Haz 2016

İçinde Sen Olmayan Her Şey İçin Ölüyüm Ben



Ve dedi ki kadın;
Sen gidersen içimdeki martılar gider....

Sonra bir an durdu...
Yüreğindeki çığlıklar, dudaklarında sustu.



19.06.2016

20 May 2016

İnsanın Bahanesi Bir Tek Kendisidir Bu Hayatta

Merhaba,

Hiç düşündünüz mü? Bazı insanlar hep öne çıkmak ister bazı insanlar ise geride kalmak. Bazıları başarıları hep kendine bağlar, bazıları paylaşmayı tercih eder. Bazı insanlar en iyisi benim'i ispat çabasındadır, bazıları da "aman ne yapayım olursa olur, olmazsa kader "der. Bazı insanlar siz onlara taş atsanız da size çiçek verir, bazıları tüm iyi niyetinizi suistimal eder! Kimisi hiç beklemediğiniz bir anda, yapayalnızken size omuz verir. Kimisi de bana omuz olur dediğiniz anda bir tekme de o atar...

Peki neden? İnsanları böyle olmaya iten gerçek neden ne olabilir acaba? Çekingenlik mi? Çok bilmişlik mi? Başarılı olma çabası mı? Yoksa içlerinde bir yerlerde başarısız olduğuna inanmak mı? Gerçek bir dost olması mı? Vefasızlık mı? 

Bir süredir, belki de yaşın yarısını geçeli çok olduğundan, daha fazla takılı kalıyorum hayata, insanlara, haksızlıklara, yanlış anlaşılmalara, ukalalara, çok bilmişlere, iyiliğe kendini adayanlara, bencillere, saygısızlara. Neden diyorum, neden insanlar bu denli farklı? Yaşananlarsa insanı değişik yapan, herkes kendince bir şeyler yaşamıyor mu? Yok genetikse sorun, e kardeşler farklı, kimse anne babasının aynısı değil. O zaman bu sorunun nedeni bu da olmamamalı.


Ben çoook eskiden çok saftım biliyor musunuz? Herkesi iyi zannederdim. Birinin yaptığı kötü bir şeyse bile, mutlaka haklı bir sebebi var sanırdım, öyle yapmak istememiştir derdim. Sonra çok taşlar düştü kafama :) aklım başıma geldi. Mesela kimseye, "ay çok iyi biridir" demeyi bıraktım uzun süredir.  Yapılan davranışlar altında bir şeyler aramaya başladım. Çoğunlukla da buldum :) Çünkü biriyle karşı karşıya gelmediğiniz sürece, size göre İyi Biri midir, değil midir anlayamıyorsunuz!!

Bir şarkıda dediği gibi "dalgalandım da duruldum" :) Ne alaka bu şarkı demeyin içimden geldi bir anda :)

Neyse konumuza dönecek olursak;

Bakıyorum bende dahil, herkes bir agresif. Ben değilim demeyin, aynaya bir bakın göreceksiniz?  Ya da nelere sinirlendiğinizi düşünün. Normal şartlarda incir çekirdeğini doldurmayacak şeyler bir çoğu. Yaşadığımız stresden mi, yorucu hayat gayesinden mi, yoksa yediğimiz içtiğimizden midir nedir bilinmez, böyle bu durum. 

Ne gibi mesela derseniz, şöyle ki;
  • Hiç vermezken "hep bana hep bana diyenler" var. "Allah gözünüzü doyursun" diyesin geliyor susuyorsun. 
  • Kendi hatalarını başkalarına yükleyenler var. "Böyle yaptım ama o da bana bunu yaptı" diye kendini haklı çıkarmaya çalışanlar. Yapma kardeşim yapma! Yaptığın her davranışı seçen sensin. İnsanın bahanesi bir tek kendisidir bu hayatta.
  • Sonra bir de iyi niyet gösterdiğin karşılığında aynı niyeti göremediklerin var. Tamam alıp baş tacı etme beni. Etme de, üstüne bir de sana yapılan yardımı sanki sen o kişiye yapmışsın gibi sağda solda anlatma! Zaten anlatıyorsan o senin iyiliğin değildir. Şovundur.  Karşındaki seni bozmuyorsa, yalanını ortaya çıkarmıyorsa, rezil etmiyorsa seni bunun nedeni kendisidir. Yoksa kimsenin kimseden korkusu, çekincesi olamaz hayatta. Kısacası ne yaparsan yap şov yapma.
  • Mesela bazı insanlar var. Vermesi gereken sevgiyi vermeyen, birilerinin ağzı ile hareket eden. Sonra bu insanlar tek bir hareketle her şeyin normale döneceğini zannediyorlar. Dönmüyor mirim dönmüyor! Kırılan şeyler asla tamir olmuyor. Üstüne bir de normale dönmeyince, karşısındakini suçluyor o kişiler. Apaçık günahını alıyor yani. E korkun biraz ya! Birilerinin günahını alırken, bir de öbür taraf olduğunu düşünün. Olmama ihtimali bile olsa, ya varsa!!!
  • Karşısındakini saf zannedip, aptal yerine koyanlar var. Hatta bazen o kadar belirgin yapıyorlar ki bunu, kendileri bu konuma düşüyorlar farkında değiller. Sana canım cicim deyip, arkanı dönünce hakkında atıp tutuyorlar, anlattıklarının bir şekilde sana geleceğini düşünemeyecek kadar akılsızlar.  Ben neyse ki akıllıyım, karşımdakinin yüzüne söyleyemeyeceğim hiç bir şeyi, başkaları ile paylaşmıyorum içimde tutuyorum :))) Bir de tabi böyle benim gibiler var. Ayyy, çoğalmayalım!!
  • Herkes çatacak birini arıyor. Herkes birbirine laf sokuyor. Herkes her şeye hakkı olduğunu düşünüyor. Konuyla alakan olmasa dahi "Yahu kardeşim kimsin sen" diyesi geliyor insanın :) 
  • Çok güzel insan kullananlar var. Kullanım süren dolduğunda fırlatıp atıyorlar seni. O güne kadar onun için ne yaptığının hiç bir önemi kalmıyor. Oysa vefa en önemli meziyetlerden biridir bana göre. Sonrasında herhangi bir sebepten yolun ayrılsa dahi, eski günlerin hatrına susmak gerekir. Kol kırılır yen içinde kalır misali, kimsenin ağzına laf vermemek gerekir. 
Bu liste uzar gider aslında. O kadar çok şey oluyor ki insan ilişkilerinde. Bu yazdıklarımdan birini yada bir kaçını hepimiz yapıyoruz zaman zaman. Bunları yapmasak nirvanaya ulaşacağız aslında. Sizinde bu listeye eklemelerinizi bekliyorum bu arada. Yorum kısmına yazmayı ihmal etmeyin :) 

  • Böyleleri de var, çaktırmadan size isteklerini yaptıranlar, sonra bunun sizin tercihiniz olduğuna sizi inandıranlar ;) 
Bunu yazdım diye hiç yorum gelmezmiş yazıya, kendi kendini baltalamak bu olsa gerek :)))
  • Böyleleri de var tabi, doğruyu söyleyeceğim diye kendi bindiği dalı kesenler. Onların bir tek kendine zararı var. :)

Peki ben ne durumdayım bu ara ? Anlatayım efendim. Bir ara çok sakindim. Neredeyse eski saf günlerim kadar sakindim ve zaman zaman tekrar eski saf günlerime tamamen dönmeye meyilleniyordum ama yok. Yok cidden rahat bırakmıyorlar. Gel diyorlar, ver dersimi, yarala beni, acıt, kanat. Arkanı dön yürü. Bilmiyorum ki nasılım! Şu an Allah'tan eşim frenliyor beni. Zaman zaman sinirden tepinirken yakalıyor beni. Sakinleştiriyor. O da olmasa kavgalı olmadığım kimse kalmayacak neredeyse :) Çünkü ben duygularımı uçlarda yaşayan biriyim ne yazık ki. İçinde tutamayan, içinden geldiği gibi hareket eden. Sevinince, ağzı fiyonk havalarda yürüyen, sinirlenince ne kadar kırıp döktüğüne bakmadan önüne gelen her şeyi yakıp yıkan. Küfür kadına yakışmaz diyenlere inat, çok da güzel küfür edebilen. 

Biri anlatmıştı bir süre önce. "Hepimiz defoluyuz" aslında diyordu. Yaşadıklarımız, çocukluğumuz, okul günlerimiz, ailemiz, arkadaşlarımız hepsi hayatımızda çeşit çeşit yaralar açıyorlar. Biz bu defoların farkında değiliz, ama karşıdan apaçık belli oluyor. Doğru mu sizce? Peki nasıl tamir edeceğiz bu defolarımızı? Zaman kötü, yeni nesil gün geçtikçe bencilleşiyor, kimsenin kimseye saygısı yok diyorlar. Bu halimizle nasıl iyi birer örnek olacağız ki? Bu defolar mı yukarı da yazdıklarımın nedeni?

En sevdiğim şarkılardan biri ile veda edeyim bu gece size. Mutlu geceler efendim :)




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...