21 Eyl 2013

KANSERLİ ÇOCUKLARA UMUT VAKFI HERKESİ "NEHİR'İN ADIMLARI KOŞUSUNA" DAVET EDİYOR



Kanserli Çocuklara Umut Vakfı, herkesi 29 Eylül Pazar günü “Nehir’in Adımları” koşusuna davet ediyor.  Koşuyu "Nehir'in çocukça yaşam gönüllüleri" düzenliyor. Bu sene ikincisi düzenlenen koşuya katılım ücretli olup, tüm gelir Kanserli Çocuklara Umut Vakfı’na bağışlanıyor.




Katılım Ücreti:
Yetişkin: 30 TL
Çocuk: 15 TL
Aile: 50 TL
Detaylı bilgi için: halil.yapici@kacuv.org

Koşu Bilgileri:
Tarih 29 Eylül 2013, Pazar
Yer:  İstanbul Teknik Üniversitesi Ayazağa Kampüsü Merkezi Derslik Binası
Saat: 10:00 – Kayıt ve Toplanma
Başlangıç: 10:30 –

 


Bizimde çorbada tuzumuz olsun diyorsanız, hadi koşuya....

Sevgiler
Şafak

19 Eyl 2013

YALNIZ BİR OPERA

Bu gece bir şiir paylaşmak geldi içimden. Aynı anda iki kişinin aynı şiiri dinleyince bir birini düşünmesini hatırlatan bir şiir...

Yıllar öncesinden en sevdiğim şiir...

Beni anlatıyor...

Geçmişi anlatıyor...




Hiç geç kalmayın olur mu?

Bazen çok geç kalınır. Bir başkasına bırakıldığını sandığın bir not, yıllar sonra sana yazılmış anlarsın.

Dank!!

Zaman geri dönmüyor...

Ne diyor şair;

Yaz başıydı gittiğinde. Bir aşkın ilk günleriydi daha. Aşk mıydı,
değil miydi? Bunu o günler kim bilebilirdi? "Eylül'de aynı yerde ve
aynı insan olmamı isteyen" notunu buldum kapımda. Altına saat: 16.00
diye yazmıştın, ve saat 16.04'tü onu bulduğumda.
 
Daha o gün anlamalıydım bu ilişkinin yazgısını
Takvim tutmazlığını
Aramızda bir düşman gibi duran
Zaman'ı

Daha o gün anlamalıydım
Benim sana erken
Senin bana geç kaldığını     


Bana Zamandan söz ediyorlar
Gelip size Zamandan söz ederler
Yaraları nasıl sardığından, ya da her şeye nasıl iyi geldiğinden. Zamanla ilgili bütün atasözleri gündeme gelir yeniden. Hepsini bilirsiniz zaten, bir ise yaramadığını bildiğiniz gibi. Dahası onlar da bilirler. Ama yine de güç verir bazı sözler, sözcükler,
öyle düşünürler.


Ne zaman ki, yeniden canlanır bağışlamasız belleğimizde
bir anın, yalnızca bir anın bütün bir hayatı kapladığı anlar
o tiktaklar kadar önemsiz kalır şimdi
hayatımıza verdiğimiz bütün anlamlar

Murathan Mungan

Sevgilerimle,
Şafak


TİRAMİSU (KEDİ DİLİ BİSKÜVİLİ)

Günlerdir aldığım kedi dili bisküvi ile ne yapacağımı düşünüyorum. Derken bugün erkek kardeşim uğrayacağını söyleyince tatlı bir şeyler yapayım dedim. Paketin üzerinde tiramisu tarifi vardı. Bende denedim. Bisküvileri biraz daha ıslatsaymışım daha güzel olabilirmiş. Size ölçüleri değiştirerek veriyorum.

Şurubun hazırlanması

1 bardak sıcak su
1 çorba kaşığı süt,
1 çorba kaşığı nescafe
1 çorba kaşığı şeker

Kedi dillerinin yarısını borcama dizin ve hazırladığınız şurubun yarısı ile ıslatın.

Kremanın Hazırlanması:

2 çorba kaşığı un
1/2 litre süt
1 yumurta sarısı (tarifte 2 taneydi ama ben yumurta kokusunu pek sevmiyorum)
1,5 çay bardağı toz şeker

Hepsini karıştırıp muhallebi gibi pişirin. Ocaktan aldıktan sonra 1 paket labne peyniri ve 1 paket vanilya ekleyip mikserle karıştırın.

Borcama dizdiğiniz kedi dillerinin üzerine yarısını dökün. Kalan kedi dillerini de aynı şekilde yerleştirip kalan kremayı dökün




Üzerine kakao serpin. Bunun için çay süzgeci kullanabilirsiniz.


Soğuduktan sonra buzdolabına kaldırın ve en az 45 dakika bekletin. Süre uzadığında daha güzel oluyor.


Servise hazır.


Afiyet olsun
Şafak


BAHÇEDEKİ HAYVANLARI ÇOK SEVİYORUZ.



Bahçedeki hayvanları çok seviyoruz. Kibarca yanlarına yaklaşıp, "Sadece seveceğim bir şey yapmayacağım korkma" diyoruz ama galiba Türkçe bilmiyorlar.

Kaçıyorlar :)



"Anne gidiyorlar" diyor benim ki :)





Sevgiler,
Şafak

YAŞASIN SEKİZ AYLIK OLDUK

Efe Deniz 8 aylık oldu. Hareketlenmeye başladı artık. Doktorlar 7 aylık olana kadar oturtmayın, bel fıtığı olur demişlerdi, biz de oturtmadık. Geçen hafta desteksiz oturttum. Resimlerini çekerken devrildi :)

Bu da devrilmeden önceki hali :(


Ama dün sonunda başardık, artık daha uzun süre desteksiz oturabiliyor. Hatta abisinden kaçırabilirsek onun oyuncaklarıyla oynuyor.


Oyuncak kavgalarımız bitince daha mutlu olacağız.

Sevgiler,
Şafak

18 Eyl 2013

BENİM DOKTORUM ADAM GİBİ ADAM


Bu yazıyı neden yazıyorum?

Çünkü öyle özel biri ki. Aynı kandan bile olmadığım halde, benim için hiç olmayan abim. Hani bazı insanlar vardır, aylarca göremezsin ama sonra bir an bir araya gelince sanki saatler önce berabermişsin gibi hissedersin, işte o öyle biri benim için. Hep iyilik dolu. Önce insan sonra doktor.

Daha onaltı yaşındayım O'nu tanıdığımda. Şimdi ki gibi değilim. Biraz ürkek ve çekingen oldukça saf biriyim. Hayatı hiç bilmiyorum. Başıma gelen en kötü şey, parasızlık olmuş o güne kadar.  Sonra bir gün, genç kızlığımın ağrılı regl dönemlerim uzamışta uzamış. Nerdeyse bir ay sürmüş. Hem komşum, hem arkadaşım olan biri O'nun asistanı. Laf arasında ona anlatmış. Ben o güne kadar bir kaç kere arkadaşımın çıkışına gittiğimde ayak üstü konuşmuşum Onunla.

Ve çalıştığım yeri arıyor arkadaşım. "Doktor bey seni görmek istiyor akşama gel."
Param da yok. Yokluk günleri. "Gelemem" diyorum, "param yok".
Olsun sen gel. Hallederiz...

Ben çıkışta gidiyorum, ultrasonla bakıyor, çok büyük bir kist var. Nerdeyse 6 santim. İlaç tedavisi yaparız, olmazsa ameliyat diyor. "Aslında muayene etmek lazım" Bundan 23 sene önce. Eve gidiyorum. Anneme anlatıyorum. Annem o zaman bu kadar deneyim sahibi değil. O da daha 34 yaşında.

"Kızlarda kist mi olur" diyor. Kendi doktorlardan hep utanmış. "Bir kadın doktora gidelim" diyor.

Kalkıp gidiyoruz, özel hastane büyük külfet. Samatya Devlet hastanesine gidiyoruz. Bayan bir doktor buluyoruz. Oradaki doktora anlatıyorum, "Senin yaşındakilerde olur böyle, kan pıhtısıdır" diyerek başından savıyor. Elimdeki ultrason fotoğraflarını gösteriyorum. Kızıyor bu yaşta ona akıl verdiğim için, "iyi o zaman muayene edelim" diyor beni yan odaya gönderiyor. Bir sürü yan yana masa, sadece perdelerle ayrılmış ve bir sürü kadın. O dönemde onaltı yaşındaki biri için korku filmi gibi.

Muayeneyi reddediyorum. Doktor daha da sinirleniyor. Yanındaki hasta bakıcı adama bir şeyler söylüyor. Bir sürü kağıt doldurup elime tutuşturuyorlar. "Bunları yaptırmak için hemen gün al. " Bunlar ne diyorum? Gayet sakin "ameliyat için gerekli tahliller" diyor yanındaki hasta bakıcı.

"İlaç tedavisi olayım" diyorum, "Bunun ilaç tedavisi falan yok. Büyük bir kist, madem muayene olmadın, ameliyatta anlayacağız. Belki yumurtalıklarını alırız, kistin durumuna bağlı" diyor.

Başımdan aşağı kaynar su dökülüyor. Bu ne demek şimdi???

Yumurtalıklar olmazsa anne olamam. Hiç anne olmayı düşünmemiştim hatta istemiyordum bile. Ya bir gün istersem?

 "Ama ilaç tedavisini deneriz demişti doktorum" diyorum.  Az sonra kalkıp beni dövecekmiş gibi bakıyor. Kağıtları masaya bırakıyorum. Hasta bakıcı arkamdan sesleniyor. "Kızım kızım al bunları"

"Hayır" diyorum. "Umurunuzda bile değilim!"

Tren istasyonuna geliyoruz annemle. Tuvaletlerin yanına oturuyorum. Şok halindeyim. Hem ağlıyorum, hem kusuyorum. "Hadi" diyor annem. "Senin doktora gidelim"

Oraya gittiğimde, anlatıyorum olanları. Bana üzülüyor. Acımıyor, sadece üzülüyor. O an başlıyor ona karşı içimde var olan, yılların silemediği güven.

Sonra mı? Sonra ilaç tedavisi. İnanç. Ona güven. İyileşiyorum.

"Bir daha olabilirsin" diyor. "Tekrarlar bunlar bazen, büyüyüp çocuğun olunca bir daha olmaz merak etme"

Ege'ye kadar 2-3 kere daha başıma geliyor. Ama hepsinde o iyileştiriyor beni.

Bu Ona ilk manevi borcum oluyor.

O yaşadıkça, ben yaşadıkça borçlanmalarım devam ediyor.

Tam 12 yıl sonra ikinci defa beni kurtarıyor. Onu da başka bir gün anlatacağım.

Doktorumun adı mı ne?

Adam gibi adam, Serhat Sakız.

Sevgiler,
Şafak
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...