23 Ara 2014

HEDİYEM VAR - EDUKİDS - TAN SAĞTÜRK "EZO İLE TEO BALE ÖĞRENİYOR" BALE KARTLARI HEDİYESİ

Merhaba,

Geçen ay, sevgili Hassas Anne Ece, dünyaca ünlü balet ve Tan Sağtürk Akademi'nin sahibi Tan Sağtürk ve  Edukids'in sahibi Nuran Gür, Ezo ile Teo’nun doğuş hikayesini blogger anneler ve babalarla paylaşmak istiyor diyerek beni de davet etmişti. Ne yazık ki hafta içi olduğundan katılamamıştım. Yine de tanıtım yazısı yazmayı teklif etmiştim.




Tan Sağtürk çok saygı duyduğum bir sanatçı. Yıllardır hakkında en ufak bir dedikodu duymadım. Ayrıca yaptığı işlerde çok başarılı. İnsani yönü de çok kuvvetli. Öyle ki bu kartlardan elde edilecek yazar gelirini Türkiye Eğitim Gönüllüleri Vakfına bağışlamış. Kendisi ile, o beni ben onu tanımasak da gurur duydum, çünkü her şey para değil. Böyle insanların varlığı beni mutlu ediyor.




EduKids ise çocuklar için eğitici ve eğlendirici oyun kartları satışı yapıyor. Kuruluş hikayelerinde ise 2 yaşındaki çocuklarının yapboz ve kartlar ile ne kadar eğlendiğini fark etmeleri ile bu işe başladıkları yazıyor.


Ürünlerini incelemek isterseniz buraya Tık Tık


Sevgili Ece yine de beni unutmamış ve bu güzel kartlardan bana da göndermiş. Kendisine çok teşekkür ediyorum. Kartları göndermek için adresimi istediğinde hemen aklıma bu kartları sizlerden birine hediye etmek geçti. Hediye, hediye edilmez demeyin. Düşüncemi söylediğimde, alınmadı fikrimi anlayışla karşıladı.


Ürünün içinde 13,5 x 19 cm boyutlarında  47 adet kart mevcut. Çizimler Esra İlter Demirbilek'e ait.








Her kart üzerinde hareketler resim ile gösterilmiş. Kartların arkasında ise hareketlerin nasıl yapıldığı açıklayıcı şekilde yazılmış.











Bu kartları birinize hediye etmek istiyorum. Ürünün ambalajını resim çekmek için açtım. Kargo tarafıma ait. 

Yapmanız gerekenler çok basit

Blogumu GFC ve Google+ da takip etmek

Blogumun Facebook sayfasını beğenmek

Hediye duyurusunu her hangi bir sosyal medya hesabınızda herkese açık olarak paylaşmanız


Instagram ve twitter adreslerimi takip etmeniz tamamen tercihinize kalmış. Ama takip ederseniz beni sevindirirsiniz :)


Aşağıda ki formu doldurmanızı rica ediyorum. Form 31 Ocak 2015 gecesi saat 22:00 de kapanacak ondan sonraki yorumlar geçersiz olacak. Birkaç gün içinde kontrolleri yaptıktan sonra yine blogdan duyurusunu yapacağım.





İyi şanslar


Şafak

22 Ara 2014

BLOG YAZARLARI HEDİYELEŞİYOR ETKİNLİĞİNDEYDİM ÇOK EĞLENDİM

Merhaba,

Bir süre önce sevgili arkadaşım Hüzün Sarısı blogunda hediyeleşme etkinliği düzenlemişti. Bazen bu tarz etkinliklere katılıyorum. Kura çektik ve herkes bir kişi ile eşleşti. İlk eşleştiğim arkadaşım etkinliğe kısa bir süre kala katılamayacağını belirttiğinden bana hemen yeni bir eş bulundu :)

Etkinlik sırasında arkadaşlarıma hediye etmek için yeni yıl temalı kurabiyeler hazırladım. Biliyorsunuz ben bu konuda profesyonel değilim. Beğenilmesi beni ne kadar mutlu etti anlatamam.







Bu sefer etkinliğin yüz yüze görüşülecek olması ayrı bir heyecan verdi. Giyindim, süslendim öğlen saatlerinde yola koyuldum.

Şirinevler'de Laures Cafe Restaurant 'da buluştuk. Normalde sponsor olmayacak bir etkinlikti ama bazı firmalar bizi yalnız bırakmadı, kendilerine teşekkür ediyorum.

Fruitflowers ürünleri her zaman ki gibi tazecikti. Masamızı şenlendirdi.



Dermadolin yine harika bir paket hazırlamıştı.


Mutfağın Yıldızı Pakmaya'ya teşekkür ediyorum.


Essence 'n gönderdiği ojenin rengine bayıldım, deftere de yeni projelerimi not alacağım :)


Hc Hair Care ürünlerini ne kadar beğendiğimi herkes duydu. 



Bir süre sonra herkes eşine hediyelerini verdi, çocuklar gibi şendik bu tören esnasında. Sevgili  Şirin Kanatlar ve ben hediyelerimizle resim çektirmeyi atlamadık tabi ki :)


Bu güzel hediyeler için çok teşekkür ediyorum. 



Bu arada benim gibi düşünen arkadaşlarda olmuştu. 

Vanilins blogunun sahibi Arzu'cuğumun hediye ettiği bu mumluğu çok beğendim. Yılbaşı gecesi çocuklar uyuyunca yakacağım ;)


Yemek Sohbetleri  blogunun sahibi sevgili Yağmur daha geçen gün kulaklarını çınlattığım Nasreddin Hoca figürünü bizlere hediye etti.


Etkinliği düzenleyen Hüzün Sarısı bizi böyle güzel bir etkinliğe dahil etmiş yetmemiş birde hediyeler almış. Paket içindeki hediyenin ne olduğunu söylemem siz tahmin edin. Bir ipucu; hani yeni yılda donanmak için alırız ya :)


Yemekler yendi, çaylar içildi. Harika bir sohbet ortamı vardı. Bol bol fotoğraf çekildi. Öyle ki zamanın nasıl geçtiğini anlayamadım. Neredeyse eve dönmeyi unutacaktım.











İnsanların sadece bir arada olmak adına işini gücünü çoluğunu çocuğunu bırakıp gelmesi sizce de takdiri hak etmiyor mu? Biz bugün sadece bir arada olmak adına oradaydık. Bu güzel gün için bütün arkadaşlarıma çok teşekkür ediyorum. İyi ki varsınız.

Katılan Bloglar


Sevgilerimle
Şafak







19 Ara 2014

BEN MÜKEMMEL ANNE DEĞİLİM

Bu sanırım bir itiraf yada huzur bulma yazısı. Okunma kaygısı olmadan, bir tek Ege'm okusun diye yazılmış bir yazı.

Ege aslında farklı bir çocuk.  Çok küçük kreş ile tanıştığından olsa gerek her şeyi yaşından önce öğrendi.  Zamanla sıkıldı tüm bunlardan.  En başlarda onu mutlu edelim derken farkında olmadan çok fazla özgürlük sunduk ona. Veremediklerimizin yerini doldurmaya çalıştık hep.  Birazda kişilik özellikleri eklenince işin içine ortaya çok bilmiş, çok güçlü, çok ben merkezci bir çocuk çıktı.

En çok ihtiyacı olduğu dönemi anneden kopuk yaşadığı için ve sonrasında bu durumun psikolojik sorunlara yol açacağını düşünerek iş hayatından vazgeçtim ben. Bir süre birlikte geçirdik tüm günümüzü. Ne anaokulu ne başka bir yer.  Her an iç içe.  Her şey yoluna girdi. Anneye öfke sona erdi Ege'de. Bendeki bana ve beni bu yolda yalnız bırakan herkese karşı oluşan öfke de.

Baktım yapabiliyorum, anne olmayı becerebileceğim, hadi dedik bu durumda. Hem Ege'de bir kardeşi olsun istiyor kardeş şart dedik. Kardeşi olursa hayatımızın nasıl değişeceğini anlattık O'na. Sanki o yaştaki bir çocuk anlayabilirmiş gibi. Öyle sandık...



Hamilelik ilerledikçe farkına varmaya başladı Ege hayatımızın değişmeye başladığının. Zaman zaman agresifleşti zaman zaman da isteklerini yaptırmak için şirinleşme numaraları yaptı. Hatta bir gün hiç unutmuyorum, anne kardeşim doğunca yine seninle güreşecek miyiz, birlikte koşacakmıyız diye sordu. Tabi dedim ama uzun bir süre yapamadık bunları.

Kardeşi doğduktan sonra, biraz şaşırdı. Birde daha 23 günlükken hastaneye yatınca kardeşi, ben sabahtan akşama kadar kardeşinin yanında kalınca, evde olduğum anlarda da genelde ağlayınca sanırım bu da O'nu etkiledi. Babasının sadece onunla ilgilenmesi, kardeşi ile onun yanında çok ilgilenmemesi babasıyla zaten olan bağı daha da güçlendirdi.

Loğusa dönemleri pek iyi geçmez benim. Huzur ve dinginlik bulmak yerine öfke dolu olurum. Zaten çok düşünürüm her şeyi, bu dönemde daha da bir gelecek kaygısı taşırım. Bu da beni agresif yapar. Bu dönemde aramız açıldı biraz Ege ile. Daha doğrusu o kendini sevilmiyor zannetti. Ben ona bunun doğru olmadığını ispatlamaya çalıştıkça daha bir öfkelendi. Kardeş sahibi olmak olayını da hiç sevmedi.



Şimdi ben ona kızdığımda bunu iyiliği için yaptığımı biliyor ama yine de her şeyi kendi deneyimlemek istiyor. Kardeşi ile sürekli bir yarış içindeler. Evde onlarca oyuncak varken her seferinde kavga etmeyi başarıyorlar. Her dakika yanlarında olup, olaylara müdahale etmem gerekiyor. Etmesem birbirlerinin canını yakıyorlar ve ikisi de küçük ne yaptıklarını bilmiyorlar. Birlikte sakince ve ben yanlarında yokken oynama sayıları bir elin parmağını geçmez.

Buna karşın Efe Deniz abisini çok seviyor. Onun bire bir kopyası. O ne yaparsa aynısını yapıyor. Ondan öğrendiklerini uyguluyor. İkisinin arasında kalmak ve ikisini de incitmeden doğruya yönlendirmek çok yoruyor beni. Defalarca güzel güzel söyledikten sonra hala bildiklerini okumaya devam etmeleri bir süre sonra çileden çıkarıyor ve kendimi bağırırken buluyorum. Komşular muhtemelen delirdiğimi düşünüyorlar böyle anlarda.

Elimden geldiğince blog nedeniyle gittiğim yerlere onu da götürmeye çalışıyorum. Onun dışında gittiğim her yere zaten götürüyorum. Hani şöyle tek başıma alışverişe gideyim, saatlerce alışveriş yapayım sonra üstüne bir de kahve içeyim desem mümkün değil. O kadar uzun zaman oldu ki eşimle başbaşa bir yerlere gitmeyeli. Son 6 yılda sadece bir kere baş başa sinemaya gidebildik biliyormusunuz? Yemek ve eğlence ise sıfır.

Eşimden başka yardımcım yok çocukları bırakabilmek için. Hani şöyle çok bunaldığımda alıp başımı gitsem iki saat sonra eve gelsem ve kaldığım yerden devam etsem desem maalesef mümkün değil. Çocuklar anneanne, teyze ve babaanne dışında kimseyle kalmayı kabul etmiyorlar arkamdan durmadan ağlıyorlar. Bazen tüm bu koşuşturmadan kurtulmak için tekrar işe dönmeyi bile düşünüyorum.

Dedim ya, mükemmel anne değilim ben ama olmak istiyorum. Öyle çok yoruldum ki...


Şafak


16 Ara 2014

İBS ANNE BEBEK ÇOCUK FUARI 2014

Merhaba,

Cumartesi günü Bir gece öncesinde Efe Deniz'in çıkan dişi nedeniyle hiç uyumamış olmamıza karşın, Ege ile düştük yollara. Aslında gönlüm gitmeyi hiç istemedi ama Ege kaç gündür fuara gideceğimizin sevdası ile yanıyordu, çok ısrar edince eşimde "siz gidin ben hallederim" deyince daha fazla dayanamadım.



Biliyorsunuz biz Beyikdüzü'nde oturuyoruz. Fuar ise Harbiye'deki İstanbul Kongre Merkezindeydi. Çift katlı express Taksim otobüsü ile gitmenin daha iyi olacağını düşündüm, keşke düşünmez olaydım. Otobüsün üst jatı çok sıcak, alt katı ise çok soğuktu. Öyle çok trafik vardı ki, yürüsek aynı zamanda varırdık herhalde. Normalde 1,5 saat sürecek yol yaklaşık 2.5 saat sürdü ve biz fuar alanına vardığımızda saat 16:00 olmuştu bile.

Öncelikle şunu söyleyeyim bu seneki fuarı önceden yapılan fuarlara nazaran daha sönük buldum. Bilmiyorum belki de yorgun olduğum içindir. Tek kat üzerine kurulmuştu fuar. Daha önceki yıllarda misafirlere ufak tefek hediyeler veren bazı bebek firmaları çok ilginçtir bu sene sadece broşür dağıtıyordu.





Mesela yine büyük bir firma bebekler için emekleme yarışması düzenlemişti ama bana bu durum çok itici geldi.




Sevgili arkadaşlarım Yelda ve Sezen'in ortaklaşa kurdukları Dreamy Room bu yıl ilk defa fuardaydı.



Oldukça kaliteli ürünleri olan ve sattıkları ürünleri kendi çocuklarına kullanacak kadar ince eleyip sık dokuyarak satışa sunan bu becerikli kadınların ürünlerini mutlaka incelemenizi öneriyorum.

Hepsiburada standında hediye yağmuru vardı. Ege'de katıldı yarışmaya. İndirim çeki ve el kuklası kazandı. Çok sevindi bu işe.


Muzipo Kids güzel bir stand kurmuştu.  Çocuklar için hareket oyuncakları ve boyama masası vardı, Biz boyama hastası olduğumuz için hemen oturduk masaya.


Bir diğer ilgimi çeken stand Yaşam İzi standı oldu. Çocuğunuzun, hatta kendinizin el ve ayak izlerini ölümsüzleştirebilirsiniz. İnternet sitelerini incelediğimde özel bir silikonla kalıbını aldıklarını ve 3 boyutlu seramik tozundan teslim ettiklerini okudum.



Ege fuar standlarını tek tek incelerken :)


Mustela kar yağdırmıştı fuara :) Bir de resmimizi çekip bize hediye ettiler.


Bir kaç yerde poz vermeyi ihmal etmedik.



Ardından geçen gün, #2forallevent etkinliğinde hediyesini kazandığımız oyuncakariyorum.com standını ziyaret ettik. Çok tatlı sahibesi ile tanışıp ayak üstü biraz sohbet ettik. Resimde gördüğünüz oyuncaklar Bangledaş'dan getiriliyormuş ve her birinin iplik renkleri ayrı ayrı kontrolden geçiriliyormuş. Bu bebekleri oradaki kadınlar ellerinde örüyor ve topluca satışı yapılıyormuş. Keşke Türkiye'de de bu yapılabilse. 


Ege'nin en çok eğlendiği, laf aramızda benim de çok beğendiğim standlardan biri Kubika Toys standıydı. Ne kadar süre kaldık bilmiyorum ama hiç ayrılmak istemedi Ege.


Bu gördüğünüz boncukların boyutu yaşa göre değişiyor. Minicik olanlar bile. Genç kızlar alıyormuş onları genelde. Elinizdeki tablaya örnek resimde gördüğünüz şekilde sayarak renkleri aynı olacak şekilde yerleştiriyor çocuğunuz ve sonrasında kızgın ütü ile üzerine yağlı kağıt koyarak ütülüyorsunuz.



Tabladan çıkardığınızda bu şekilde yapışmış oluyor ve güç kullanarak parçalamadığınız sürece ayrılmıyor. Süper değil mi?



En son sevgili Hassas Anne Ece Kumkale'nin standına da uğrayarak gezimizi sonlandırdık. Şaşkın ben resim çekmeyi atladım çünkü bir süredir Ege'ye bıraktığım yerde bekle eğitimi vermeye çalışıyorum. Onu gözümle görebileceğim bir mesafeye bırakıp orada beni beklemesini söylüyorum. Fuarda yine denedim. Gayette başarılı oldu. Sadece bir an beni görebilmek için bıraktığım noktadan ayrıldı ve  ( o görebildiğimi anlamasa da) bir kaç adım atarak beni arandı. Göründüğümü fark edince hemen bıraktığım noktaya geri döndü. Bu da bizim için yeni bir döneme adım oldu diye düşünüyorum. 

Dönüşte eve taksiyle döndük ama kaç günlük uykusuzluk ve günün yorgunluğu beni hasta etti. Bütün geceyi yatarak geçirmek zorunda kaldım. 

Seneye yine gitmek nasip olur inşallah. O zaman Efe Deniz'de bizimle gelsin çok istiyorum. 

Sevgiyle kalın

Şafak









Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...